Geceye

Çıkamadım hiçbir zaman gecenin koynundan.
Bırakamadım yalnız.

Gündüz güldüm dört bir yana,
Gece oturup ağladım.

Sustum çokça.
Konuşamadıklarımla oturdum, sustum.

Vefasız vicdansız insanlardan kalan, vefalı vicdanlı kelimeler aradım geceyle beraber.
Güneş yüzümüze gülene kadar aradık.
Güneş yüzümüze pis pis gülene kadar aradık.
Bulamadık.

Sildi gözyaşlarımı, sarıldı bana.
Ayrılmadım kollarından, çıkmadım koynundan.

Sevsin beni istedim, sevdi.
Sarsın beni istedim, sardı.

Gözyaşımı istedi benden, ağladım.
Gülüşümü istedi benden, güldüm.
Neşemi istedi.
Hiç düşünmedim, çıkardım içimden verdim.

Hüznümü, düşüncelerimi almadı asla.
Seni bana bağlayan şeylerdir bunlar, dedi.
Almadı.

Sakladım kaburgalarımın altında hüznümü.
Sakladım kafamın içinde düşüncelerimi.
Kimseye göstermedim yüzlerini.
Geceden başka.

Koynunda büyüttü onları da.
Aşığı olduk gecenin şefkatine.

Pis pis gülen güneşe inat, için için ağlayan geceyi sevdim ben.
Kaldım koynunda.

Yıllarca.

Funda Güveç

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: