İnsanın Pandemi Hali

Bazenlerin, keşkelerin, öncedenlerin sıkça kullanıldığı bir zamanda yaşıyor insanoğlu. İstemese bile yapmak zorunda olduğu, istese de yapamayacağı tezatlarla dolu yeni bir dünya şimdiki zaman. Onca kısıtlamanın arasından yeşertmeye çalıştığı, bir o kadar da ruh sağlığını sağlam tutmaya çalıştığı bu dönemde en çok cebine koyduğu şey empati değil de ne? Kaldırımlar arasına sıkışıp kalmış bir çiçeğe de, hapsettiği kafesteki kuşunu da daha bir duygusal bakıyor. Kendi başına gelmeyince normal olan şeylerde şimdilerde gözleri doluyor.

Hal böyleyken hiçbir umutsuzluğa tahammülü de yok. Onca zamandır almaya alışkınken bir şeyler vermek, hem de bunu ruh sağlığından yapmak çoğuna fazla geliyor. Güzel şeyleri gözünün içine kadar sokup onlarla mutlu mesut yaşamak derdinde bu tezat dünyasında. Daha çok empati yapacak şeyler arıyorken gözleri, bir parça umutta getirsin istiyor. Sosyal yaşantının neredeyse sıfır olduğu bu dönemde bu beklentiyi fazlaca filmler, müzikler ve kitaplarla karşılıyor. Başka ne var ki elinde? Girdiği, girmek zorunda kaldığı yeni sistemde ve yeni dünyada “Sanat insan içindir!” sözüyle doldurup boşluklara da “İnsan sanat içindir!” sözünü koyu, hepsinden bir fırt daha çekiyor içine. Oksijeni bilgi, kültür kokuyor bu dünyanın ama içinde içi keşkelerden çürümüş insanlar var!

Sürekli tahrip etmeye alışmışken, tahrip ettiklerini kendi haline bırakıp bedenine bir şeyler ekme çabasına giriyor bu seferde. Kültürlenmek zorunda bırakıldığı, hatta bir nebzede zehirlendiği bir dönem şimdiki zaman. Kendi haline bırakılınca da olmayan bir şeyler var fark ediyor ama adını koyamıyor. İnsanın diğer canlılardan üstünlüğünün elinden alındığı bu dönemde yeni bir canlı türü yaratıyor içinde. Neydi bu üstünlük? Tabii ki sosyalliği. Yeni insan türü daha kültürlü , daha bilgili ancak asosyal, öfkeli ve içten içe bitiyor. Bir de pandemiyle birlikte bir hastalık daha peydahlıyor içinde, eskiye özlem… Ne yapsa yetmeyen bir benliğin içinde. Çünkü eskisinden yeni bir yaratmış, ama ne yapsa eskiye özlemi bitmiyor. İçinden çok iyi bildiği kelimelerle anlatmak istiyor kendini. Bu sözler bile eskiye özlemin bir belirtisi…

‘’Ne yapsan olmuyor gözüm
Terketmiyor bizi hüzün
Bir macera yaşamak dediğin
Küçük zamanlar harmanı
Sevildiğin, üzüldüğün

Hatırlamaktan ibaret
Hatıralar nihayet
Tesellisi çok zor sözün’’

Şerife Irmak

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: